Vol plezier

10x wat je denkt na een stembandoperatie

Het is inmiddels (bijna) een jaar geleden dat ik aan mijn stembanden geopereerd ben. 13 april 2015 was de grote dag. Ik vond het echt ontzettend spannend en zag enorm op tegen de week zwijgen op, maar uiteindelijk was het niet voor niets. Ik hoest niet meer als een zeehond en ook mijn stem is een stuk beter geworden. Vandaag deel ik de tien dingen die ik in de eerste weken na mijn operatie allemaal heb gedacht. 

1. Die zwijgweek duurt echt een eeuwigheid
De eerste week mocht ik he-le-maal niet praten. Niks. Geen woord. Dat was echt pittig. De eerste dagen was ik heel erg moe, dus toen ging het nog wel. In die dagen sliep ik, keek ik een film én at ik natuurlijk een heleboel lekkere dingen. Een operatie is tenslotte een goed excuus om lekker te eten en moeders vond dat ook! Maar goed, dat niet praten, dus. Het was pittig, zeker wanneer ik iets duidelijk wilde maken en geen contact kreeg met de mensen om me heen… Ik heb heel wat keren op de tafel, muur of deur geslagen om contact te krijgen. Hoe moet je anders aan je vader vertellen dat er iemand aan de deur staat op het moment dat hij een middagdutje aan het doen is?!

2. Hoe gá ik dit uitleggen zonder te praten?!
Wanneer je niet (of nauwelijks) mag praten, heb je natuurlijk nog wel dingen die je wil uitleggen aan een ander. Opschrijven is een optie, maar dat duurt soms te lang én bedenk dan maar eens hoe je iets gaat uitleggen.

3. Belt er nu alwéér iemand?
Na mijn operatie was ik bij mijn ouders thuis, omdat ik daar nergens over na hoefde te denken. Dat is toch wel fijn wanneer je moe bent van de narcose of pijn hebt (dat laatste bleek trouwens niet het geval te zijn, maar dat weet je van te voren niet). Het nadeel van bij mijn ouders zijn is wel dat er regelmatig gebeld wordt. Erg vervelend als je de telefoon wel hoort, maar niet op mag nemen…

4. Schrijven, schrijven, schrijven…
Als je niet kan praten, maar wel iets wil zeggen kan je gebaren gebruiken… Er is alleen één probleem: ik spreek geen gebarentaal. Mijn familie ook niet trouwens, dus daarom schreef ik alles maar op. Het gevolg: een lamme hand en blauwe vingers (tjah, linkshandig…). Gelukkig vond ik snel een oplossing: Google Translate kan praten. Typen gaat veel sneller én nu kon ik de computer ook nog voor me laten praten!

5. Google kan voorlezen! (En totáál niet vertalen)
Ik ging Google dus voor mij laten praten en dat ging best ehhh goed?! Het leverde vooral hilarische momenten op. Margreet is Sophie in het Engels en het voorlezen klinkt ontzettend mechanisch. Je moet er dus wel iets voor over hebben om de computer voor je te laten praten… Gelukkig was het maar tijdelijk!

Schermafbeelding 2016-04-10 om 14.57.11

6. Vijf minuten per uur praten! Waar moet je het over hebben dan?
In de tweede week mocht ik af en toe een klein beetje praten, namelijk vijf minuten per uur. Het leek me erg fijn om af en toe weer iets te mogen zeggen, maar misschien was dat nog wel moeilijker dan helemaal niet mogen praten. In de vijfenvijftig minuten die ik moest zwijgen had ik genoeg te vertellen, maar op het moment dat ik even mocht praten wist ik opeens niet meer wat ik allemaal wilde vertellen én wanneer ik het weer wist… Tja, dan waren mijn vijf minuten weer om.

7. Alwéér naar de logopedist…  
Na mijn operatie werd ik begeleid door een logopediste. Dat was natuurlijk erg fijn, maar drie keer per week naar Rotterdam-Zuid rijden vanaf mijn ouders was soms net iets te veel van het goede. Het kostte me in de eerste weken veel energie om auto te rijden, want ik was nog snel moe door de narcose én eigenlijk had ik er ook nog eens niet heel veel tijd voor naast mijn scriptie… Ondanks dat het misschien wel heel erg veel was, ben ik mijn logopediste wel erg dankbaar voor alle hulp!

8. Dan toch maar gebaren oefenen? 
Om iemand te vragen wat hij wil drinken, eten, of we zullen gaan en of iemand wil komen. Allemaal dingen die je snel wil kunnen zeggen. Die gebaren kwamen uiteindelijk toch wel een beetje van pas… Al was het maar voor een paar kleine dingen!

9. Lekker bubbelen…
Eén van de oefeningen die ik moest doen was het blazen van bellen in een bakje water (ja, inderdaad zoals vroeger in de Fristi, maar nu mag het). Elke dag tien minuten bellen blazen…  Het klinkt leuk, maar is ook echt ein-de-loos. En mensen vinden het echt grappig klinken. Ach, het helpt, dus we gaan er maar braaf mee door en gelukkig kan je gewoon een boek lezen tijdens het bubbelen.

10. Lekker rustig zeg!
Maar dat was natuurlijk niet mijn eigen gedachte…

Wat zou jij denken na zo’n operatie? 

Previous Post Next Post

Dit vind je vast ook leuk:

1 Reactie

  • Reply Koningsdag - 24 april 2016 at 16:15

    […] Amersfoort. Deze ‘traditie’ zijn we vorig jaar begonnen, omdat Andrea toen net aan haar stembanden geopereerd was en we dus ook niet naar een festival konden. Op Koningsdag is het er lekker rustig en […]

  • Reactie